ΙΣΤΟΡΙΑ

Η παραμυθένια ιστορία του χωριού μας ξεκινάει στις αρχές του εικοστού (20ου) αιώνα. Σύμφωνα με αυτήν, ο Απόστολος Βαïνόπουλος (ο προπάππους μας), έχοντας δουλέψει για χρόνια ως καπετάνιος στα αγγλικά εμπορικά πλοία, επιστρέφει αρκετά πλούσιος στη γενέτειρά του στο Μούρεσι και αποφασίζει να οργανώσει στην Νταμούχαρη μια επιχείρηση εισαγωγών και εξαγωγών με προϊόντα από και προς το Ανατολικό Πήλιο. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε οδικό δίκτυο από το Βόλο προς το Ανατολικό Πήλιο και όλο το εμπόριο διεξαγόταν μέσω θαλάσσης, ειδικά μέσω του φυσικού λιμανιού της Νταμούχαρης, όπου λειτουργούσαν τελωνεία και αποθήκες, πέτρινα επιβλητικά κτίρια που διατηρούνται ακόμα και σήμερα.

Την ίδια περίοδο ο Απόστολος Βαïνόπουλος σε ένα από τα ευρωπαϊκά του ταξίδια στη Ρουμανία γνωρίζει την Κλεοπάτρα, μια πλούσια Ελληνο-Ρουμάνα κοπέλα από το Βουκουρέστι που η καταγωγή του πατέρα της ήταν επίσης από το Μούρεσι του Ανατολικού Πηλίου. Ο Απόστολος την ερωτεύεται, παντρεύονται και έρχονται από την αριστοκρατία του Βουκουρεστίου στη μαγευτική αλλά ερημική Νταμούχαρη. Την αποκαλεί “Μιραμάρε“, που σημαίνει στα ρουμάνικα “Άξια θαυμασμού” και της αφιερώνει το χωριό χτίζοντας για αυτήν ένα αρχοντικό. Τα χρόνια περνούν, οι χειμώνες είναι έντονοι και η Κλεοπάτρα νιώθει όλο και περισσότερο εγκλωβισμένη και απομονωμένη, μακριά από την οικογένειά της και τον αγαπημένο της, ο οποίος συνεχίζει να λείπει σε μεγάλα θαλάσσια ταξίδια. Υποφέρει από κατάθλιψη και ύστερα από επιπλοκές κατά τον τοκετό, πεθαίνει στη γέννα του ενός και μοναδικού παιδιού τους. Το παιδί είναι αγόρι, καταφέρνει να ζήσει, αλλά πεθαίνει και αυτό μετά από λίγο καιρό.

Μετά το θάνατο και του γιου του, ο Απόστολος υπέστη μεγάλο πλήγμα. Όλο αυτό το τόσο δύσκολο και οδυνηρό διάστημα της ζωής του, του συμπαραστέκεται μια φτωχή ντόπια κοπέλα, η Βικτώρια, η οποία υπήρξε η παραμάνα του χαμένου του γιου. Οι δυο τους έρχονται πιο κοντά και τελικά παντρεύονται. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκινάει μια δημιουργική περίοδος για τον Βαϊνόπουλο. Με τη Βικτώρια αποκτά πέντε (5) παιδιά, στο οποία έδωσε ονόματα που συνδέονται με την Αρχαία Ελλάδα. Αυτά με τη σειρά γέννησής τους είναι τα εξής: Ηλέκτρα, Κλεοπάτρα, Νικία, Ιάσονας και Κλέαρχος (ο πατέρας και παππούς μας). Παράλληλα, η επιχείρησή του πάει καλά και ταυτόχρονα υπηρετεί ως Πρόεδρος της τοπικής τότε Κοινότητας Μουρεσίου. Είναι 45 χρονών και έχει μεγάλα σχέδια για την Νταμούχαρη και για τη βελτίωση του λιμανιού, αλλά δυστυχώς πεθαίνει αιφνίδια λόγω υπερθερμίας, μέσα σε μια εβδομάδα από την εμφάνιση της ασθένειάς του. Πρόκειται για μια ηλίαση που έπαθε κατά την ηρωική προσπάθειά του, ως Πρόεδρος, να σβήσει μια μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή.

Το παλιό τελωνείο της Νταμούχαρης

Η Βικτώρια μένει μόνη της με τα 5 παιδιά της. Κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία μαζί με την επιχείρηση. Εν τω μεταξύ, οι εποχές αλλάζουν, ο Β’ (2ος) Παγκόσμιος Πόλεμος πλησιάζει και η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Η Βικτώρια αναγκάζεται να κακοδιαχειριστεί και να πουλήσει μεγάλο μέρος της περιουσίας για να επιβιώσει αυτή και τα παιδιά της. Τελικά, καταφέρνουν να μεσολαβήσουν τα αδέρφια της, τα οποία μοιράζουν την κληρονομιά και τη γράφουν στα παιδιά, όσο ακόμα είναι μικρά. Αργότερα, η Βικτώρια παντρεύεται το Στέργιο, έναν άντρα περίπου είκοσι (20) χρόνια νεότερό της με τον οποίο κάνουν μια κόρη, τη Βαρβάρα. Με την αδερφή του Στέργιου ο μεγάλος γιος της Βικτώριας, ο Ιάσονας, διατηρεί ερωτική σχέση, αλλά χωρίς να μπορούν ποτέ να παντρευτούν. Ζουν, όμως, μαζί και κάνουν τρία (3) παιδιά, τα οποία μπόρεσαν να αναγνωριστούν και να πάρουν το επώνυμο του πατέρα τους (Βαϊνόπουλος).

Πρόσφατα Χρόνια

Μετά τη δεκαετία του ΄40, η Νταμούχαρη χάνει τελείως το σημαντικό εμπορικό της ρόλο εξαιτίας της ανάπτυξης του οδικού δικτύου. Είναι οι ψαράδες, τώρα, που ψάχνουν καταφύγιο στο φυσικό λιμάνι της και η Νταμούχαρη μετατρέπεται σε ένα γραφικό ψαροχώρι με  βαθιά χαραγμένα τα σημάδια ενός πλούσιου παρελθόντος.

Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες, οι όχι και τόσο φιλικές ευρωπαϊκές πολιτικές κατά των μικρών ψαράδων, οδηγούν στη δραματική μείωση του αριθμού των επαγγελματικών ψαροκάικων που βρίσκουν καταφύγιο στην Νταμούχαρη αλλά, χάρη σε μερικούς από αυτούς και τους ερασιτέχνες ψαράδες, η ατμόσφαιρα ενός μεσογειακού ψαροχωριού ακόμα αντιστέκεται.

top